اِک شاعر نال گل
سُن وے بیبا
مشی گن دے کنڈے بہہ کے
نظماں لکھنا، نظماں پڑھنا
سُکھ دے ساہ نیں
ڈیژا وُو جیہی نظم لکھی جا سکدی اے
ایہو جی نظم پڑھن لئی وی مشی گن دے کنڈے لبدے، سفنے میرے راہواں بھُلے
اسی واسی تھل دے
نہ کوئی سمندر ساڈے نیڑے
ستلج ساڈا نالی بنیا
ساڈی نہراں دے کنڈے اُتے کنڈے اُگے
کِنّا پند میں کٹ کے بیبا
پانی لبدی
ٹوبھے نیہڑے آ گئی آں
دس وے بیبا!
ٹوبھے کولے بہہ کے تیری
نظماں پڑھ لاں؟
یا فیر اپنی
پیاس بھجاواں؟
جاسمن
2020۔12۔04
ہائے۔ صدقے ساڈے تھل دے ٹوبھیاں توں، تے اوتھے وسن آلیاں دی خیر!
تہاڈے لفظاں نے تے من موہیا ای نالو نال مینوں اک گل یاد وی آئی، لوکی ساڈے علاقیاں دی خشک سالی تے منرل واٹر دیا بوتلاں پی پی کے ایواناں وچ غور کر دے نیں تے ایدھے توں وی اتے اسیں جنہاں دے مقروض آں تے جنہاں دیاں گلاں من دے آں، انہاں نوں تے پتہ وی نئیں ساڈے ستلج دی کہانی کی ہیگی تے ساڈا چناب کی اڈیکدا! میں اپنے ملک تے ایہدی ہر ایک ثقافت دے راکھیاں لئی اکو دعا ہر ویلے کر دی آں، خدا ساڈی خود داری سانوں واپس کرے تے اسیں اپنیاں قسمتاں آپ لکھیے تے اپنیاں کہانیاں آپ سنائیے! (پیاس بہتیری لگ گئی اے، اللہ بجھاوے جدوں بجھاوے)
