بابا بلھے شاہکلام بابا بُلے شاہ

گھنگٹ چک او سجنا، ہن شرماں کاہنوں رکھیاں وے
زلف کنڈل نے گھیرا پایا
بشیر ہو کے ڈانگ چلایا
کر کے خونی اکھیاں وے
گھنگٹ چک او سجنا، ہن شرماں کاہنوں رکھیاں وے
دو نیناں دا تیر چلایا
میں عاجز دے سینے لایا
گھائل کر کے مُکھ چھپایا
چوریاں ایہہ کن دسیاں وے
گھنگٹ چک او سجنا، ہن شرماں کاہنوں رکھیاں وے
برہوں کٹاری کس کے ماری
تد میں ہوئی بے دل بھاری
مڑ نہ لئی تیں سار ہماری
پتیاں تیریاں کچیاں وے
گھنگٹ چک او سجنا، ہن شرماں کاہنوں رکھیاں وے
نیونہہ لگا کے من ہر لیتا
پھیر نہ اپنا درشن دیتا
زہر پیالہ میں ایہہ پیتا
ساں عقلوں میں کچیاں وے
گھنگٹ چک او سجنا، ہن شرماں کاہنوں رکھیاں وے

بلھے نوں سمجھاون آئیاں، بھیناں تے بھرجائیاں
بلھے نوں سمجھاون آئیاں، بھیناں تے بھرجائیاں
من لے بلھیا ساڈا کہنا، چھڈ دے پلا رائیاں
آل ِ نبی اولاد نبی نوں، توں کیوں لیکاں لائیاں
جیہڑا سانوں سید سدے، دوزخ ملن سزائیاں
جو کوئی سانوں رائیں آکھے، بہشتیں پینگھاں پائیاں
رائیں سائیں سبھنیں تھائیں، رب دیاںبے پروائیاں
سوہنیاں پرے ہٹیائیاں نیں تے، کوجھیاں لے گل لائیاں
جے توں لوڑیں باغ بہاراں، چاکر ہوجا رائیاں
بلھے شوہ دی ذات کیہ پچھنا یں، شاکر ہو رضائیاں

شالا جیویں

راتی جاگن شیخ سدھاون تے راتی جاگن کُتے - تیں توں اُتے
در سائیں دا مول نہ چھوڑیں، توئے مارن سو سو جُتے
اُٹھ بُھلیا چل یار منائیے، تے بازی لے گئے کُتے، تین توں اُتے

اُ ٹھ گئے گوانڈھوں یار
ربا ہن کیہہ کریے
اُ ٹھ چلے ہُن رہندے ناہیں
ہویا ساتھ تیار
ربا ہُن کیہہ کریے
ڈاڈھ کلیجے بل بل اُٹھے
بھڑکے برہوں نار
ربا ہُن کیہہ کریے
بلھا شوہ پیارے باجھوں
رہے اُرار نہ پار
ربا ہُن کیہہ کریے
اُ ٹھ گئے گوانڈھوں یار
ربا ہُن کیہہ کریے

اسی نازک دل دے لوگ ہاں، ساڈا دل نہ یار دکھایا کر
نہ جھوٹے وعدے کیتا کر، نہ جھوٹیاں قسماں کھایا کر
تینوں کنی واری میں آکھیاں اے، مینو ول ول نہ ازمایا کر
تیری یاد دے وچ میں مر جا ساں، مینو اینا یاد نہ آیا کر
(بابا بُلے شاہ)

پتھر ذہن گُلاب نئیں ہوندے
کورے ورق کتاب نئیں ہوندے
جے کر لائیے یاری بھلہیا
فیر یاراں نال حساب نئیں ہوندے

یہی عال رہا تو یقنا ایک دن ہم پنجابی سیکھ جائیں گے۔

کیتا سوال میاں مجنوں نوں
تیری لیلا رنگ دی کالی اے
دتا جواب میاں مجنوں نے
تیری انکھ نہ ویکھن والی اے
قرآن پاک دے ورق چٹے
اتے لکھی سیاہی کالی اے
چھڈ وے بلھیا دل دے چھڈیا
تے کی گوری تے کی کالی اے
(بابا بلے شاہ)

بہت خوب ، شمشاد صاحب سدا خوش رہیں

جھلیا
عشق کمانا اوکھا
کسے نوں یار بنانا اوکھا
پیار پیار تے ہر کوکئی کُوکے
کر کے پیار نبھانا اوکھا
ہر کوئی دُکھاں تے ہس لیندا
کسے دا درد وندانا اوکھا
گلاں نال نئیں رُتبے ملدے
جوگی بھیس وٹانا اوکھا
کوئی کسے دی گل نئیں سُندا
لوکاں نوں سمجھانا اوکھا
(بابا بُلہے شاہ)

پھڑ نقطہ چھوڑ حساباں نوں
کر دور کفر دیاں باباں نوں
چھڈ دوزخ گور عذاباں نوں
کر صاف دلے دیاں خواباں نوں
گل ایسے گھر وچ ڈھکدی اے
اک نقطے وچ گل مکدی اے
اینویں متھا زمین گھسائی دا
پا لما محراب دکھائی دا
پڑھ کلمہ لوک ہسائی دا
دل اندر سمجھ نا لیائی دا
کدی بات سچی بھی لکدی اے
اک نقطے وچ گل مکدی اے
کئی حاجی بن بن آئے جی
گل نیلے جامے پائے جی
حج ویچ ٹکے لے کھائے جی
بھلا ایہہ گل کیہنوں بھائے جی
کدی سچی گل بھی لکدی اے
اک نقطے وچ گل مکدی اے
اک جنگل بحریں جاندے نیں
اک دانہ روز لے کھاندے نیں
بے سمجھ وجود تھکاندے نیں
گھر آون ہو کے ماندے نیں
اینیوں چِلّیاں وچ جند سُکدی اے
اک نقطے وچ گل مکدی اے
پھڑ مرشد عبد خدائی ہو
وچ مستی بےپروائی ہو
بے خواہش بےنوائی ہو
وچ دل دے خوب صفائی ہو
بُلھا بات سچی کدوں رُکدی اے
اک نقطے وچ گل مکدی اے
(بابا بُلہے شاہ)

میری بکل دے وچ چورنی
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور
سادھو کس نوں کوک سناویں، میری بکل دے وچ چور
چوری چوری نکل گیا، تے جگ وچ پے گیا شور
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور
مسلمان سویاں توں ڈردے، ہندو ڈردے گور
دوویں ایسے دے وچ مردے، ایہو دوہاں دی کھور
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور
عرش منور بانگاں ملیاں، سنیاں تخت لاہور
شاہ عنائت کنڈیاں پائیاں، لُک چھپ کھچدا ڈور
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور
جس ڈھونڈیا تس نے پایا، جھرجھرہویا مور
جیہڑا لیکھ متھے دا لکھیا، کون کرے بھن توڑ
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور
پیر پیراں بغداد اساڈا، مرشد تخت لاہور
اوہ اسیں سبھ اکو کوئی، اوہو گڈی تے ڈور
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور
ایہہ تسیں وی آکھو سارے، اوہو گڈی تے ڈور
میں دسناں تسیں پگڑلیاو، بلھے شاہ دا چور
میری بکل دے وچ چور، نی میری بکل دے وچ چور

بُلھے شاہ زہر ویکھ کے پیتا تے کی پیتا
عشق سوچ کے کیتا تے کی کیتا
دل دے کے دل لین دی آس رکھی
وے بلھیا پیار اِہو جیا کیتا تے کی کیتا

ایڈا سوہنا کلام پیش کرن دا شکریہ ،
شالا جیوندا رہویں شمشاد