سرائیکی کلام

تو محنت کر تہ محنت دا صلہ جانے خدا جانے
تو ڈیوا بال کے رکھ چا، ہوا جانے خدا جانے
خزاں دا خوف تاں‌مالی کوں بزدل کر نئیں سکدا
چمن آباد رکھ، باد صبا جانے ، خدا جانے
مریض عشق خود کوں‌کر، دوا دل دی سمجھ دلبر
مرض جانے، دوا جانے، شفا جانے ، خدا جانے
جہ مر کے زندگی چاہندیں، فقیری ٹوٹکا من گھن
وفا دے وچ فنا تھی ونج، بقا جانے، خدا جانے
اے پوری تھیوے نہ تھیوے مگر بےکار نئیں ویندی
دعا شاکر تو منگی رکھ، دعا جانے، خدا جانے
(شاکر شجاع آبادی)​

مینڈا عشق وی توں مینڈا یار وی توں ،
میڈا دین وی توں منڈا ایمان وی توں ،
مینڈا جسم وی توں مینڈا روح وی توں
مینڈا قلب وی توں،جند جان وی توں ،
مینڈا کعبہ قبلہ مسجد ممبر مُصحف تے قرآن وی توں
میڈے فرض فریضے حج زکوٰتاں ، صوم صلاۃ اذان وی توں،
مینڈا ذکر وی توں مینڈا فکر وی توں ، میڈا ذوق وی توں وجدان وی توں
مینڈا سانول مٹھڑا شام سلونڑا من موہن جانان وی توں ،
مینڈا مرشد ھادی پیر طریقت شیخ حقائق دان وی توں،
مینڈی آس امید تے کھٹیا وٹیا تکیہ مانڑ تے ترانڑ وی توں،
مینڈا دھرم وی توں مینڈا بھرم وی توں مینڈا شرم وی توں مینڈی شان وی توں
مینڈا ڈُکھ سُکھ رو وَنڑ کھلنڑ وی توں مینڈا درد وی توں درمان وی توں،
مینڈا خوشیاں دا اسباب وی توں ، مینڈے سولاں دا سامان وی توں ،
مینڈا حُسن تے بھاگ سُہاگ وی توں مینڈا بخت تے نام و نشان وی توں،
مینڈا ڈیکھنڑ بھالنڑ جاچنڑ جوچنڑ ، سمجھنڑ جانڑ سُنجانڑ وی توں ،
مینڈے تھدڑے ساہ تے مونجھ مُنجھاری ہنجنڑوں دے طوفان وی توں ،
مینڈے تلک تلوے سیندھاں مانگھاں ناز نہورے تان وی توں ،
مینڈی مہندی کجل مُساگ وی توں، مینڈی سُرخی بیڑا پان وی توں،
مینڈی وحشت جوش جنون وی توں ، مینڈا گِریہ آہ و فغان وی توں ،
مینڈا شعر عروض قوانی وی توں، مینڈا بحر وی توں اوذان وی توں،
مینڈا اول آخر اندر باہر ، ظاہر تے پنہاں وی توں ،
مینڈا فردا تے دیرزوی وی توں ، الیوم وی توں الان وی توں ،
مینڈا بادل برکھا ، کھمڑیاں گاجاں بارش تے باران وی توں ،
مینڈا ملک ملیر تے مارو تھلڑا روہی چولستان وی توں،
جے یار فرید قبول کرے سرکار وی توں سلطان وی توں ،
نہ تاں کہترا کمترا حقر ادنےٰ ، لاشئے لا امکان وی توں ،​

کیا حال سناواں دل دا
کوئی محرم راز نہ ملدا
منہہ دھوڑ مٹی سر پایم،
سارا ننگ نمود ونجایم ،
کوئی پچھن ویہڑے نہ آیم،
ھتھوں الٹا عالم کھلدا ،
کوئی محرم راز نہ ملدا،
آیا بار برہوں سِر باری،
لگی ھو ھو شہر خواری ،
روندے عمر گذاریم ساری۔
ناں پایم ڈس منزل دا ،
کیا حال سناواں دل دا ،
دل یار کِتے کرلاوے ،
تڑپھاوے تے غم کھاوے ،
ڈکھ پاوے سُول نہاوے ،
ایہو طَور تیڈے بیدل دا،
کیا حال سناواں دل دا،
کئی سہنس طبیب کماون،
سئے پڑیاں گھول پیاون،
میڈے دل دا بھید پاون،
پوے فرق نہیں ھِک تِل دا،
کوئی محرم راز نہ ملدا ،
پنھو ہوت نہ کھڑ مو کلایا،
چھڈ کلہڑی کیچ سدھایا ،
سوہنے جان پچھان رُلایا ،
کوڑا عذر نبھایم گھلدا ،
کوئی محرم راز نہ ملدا،
کیا حال سناواں دل دا​

حضرت خواجہ غلام فرید

کوٹ مٹھن شریف​