پنجابی پسندیدہ اشعار

بچپن نِت جوانی بنسی
تے نِت کتن دا دیلا
پر جو پانی پتنوں لنگھدا
اوہ پھیر نہ آوندا بھلے
بیری دا پُور، ترنجن دیاں کُڑیاں
پھیر نہ بیٹھن رل کے
(امرتا پریتم)

بے دھیانی وچ اسی بس اِک ارادہ کر لیا
اپنے دل دے شوق نوں حد توں زیادہ کر لیا
جان دے ساں دونوں اس گل نوں نبھا سکدے نئیں
اوہنے وعدہ کر لیا تے میں وی وعدہ کر لیا

کہڑی رتے رس گئیوں وے ماہی لگ امبیاں بھور گئے نی
ہار شنگار کی کرنا اڑیو میرے ساجن دور گئے نی
اولے بیٹھ ونا دے روویں مینوں دس دستور گئے نی
سجن جنہاں دے یار نے وچھڑے اڈ چہریوں نور گئے نی

مُڈھ ازل توں دنیا وچ
دو ای قبیلے آئے نیں
اک جنہاں زہر نے پیتے
اک جنہاں پلائے نے

سر تے سُورج جھر کے ویکھ
تُوں مزدوری کر کے ویکھ
انگاں دی مزدوری کر
اندرو اندری مر کے ویکھ
جان توں پیارے بَچیاں لئی
جان تلی تے تر کے ویکھ
مُڑکے دے نال مُڑکا بن
باہر نکل تے مر کے ویکھ
سیمینار جے توں کرنا اے تے
چوک اچ دُھوپے کر کے ویکھ
احمد نعیم ارشؔد

کروڑ سجدے تے فیر سجدے
تیری بُلندی نوں ڈھیر سجدے
جے کعبے مینوں بُلاویں مولا
کراں گا اوہدے چوفیر سجدے
تجمل کلیمؔ

دھوکھے کھا کھا لَتھ گیا اے اَکھِیاں اُتوں جالا
ہُن نہ اِدھر آوے کوئی سُفنے ویچن والا
احمد نعیم ارشدؔ

چار چُفیرے صبر پیمانے چھلکے نیں
تاہیوں چہرے عُمروں پہلاں ڈھلکے نیں
سڑکاں اُتے کُتے آکھن کُتیاں نُوں
بچ بچا کے نِکلو بندے ہلکے نیں
ثوبیہ شاہد سؔیکھو

ٹِبا ٹویا اک برابر
کریاں ہویا اک برابر
قسمے سن کے نیندر اڈی
ستا مویا اک برابر
ماڑے گھر نوں بُوہا کاہدا
کھلا ڈھویا اک برابر
راتیں اکھ تے بدل وسے
چویا چویا اک برابر
یار کلیما جوگی اگے
سپ گنڈویا اک برابر
تجمل کلیم

بے بَس دا کی وَس چلدا کی اوس کھونا
لِسّے دا کی زور محمد نس جانا یا رونا
(میاں محمد بخش)

عِشق دے روگ اوَلّے ہوندے
تے گل وِچ پاندے پھائی
او کی جانن روگ دِلاں دے
کول جناں دے ماہی

دُکھیے دی گل دُکھیا ای جانے تے سُکھیے نوں کی خبراں
سجن جناں دے موت نے مارے او تک تک روندے قبراں
(میاں محمد بخش)

میں لَکھ ہساواں لوکاں نوں
میں لَکھ وٹاواں جوگ
میرا اَنگ اَنگ چیخاں ماردا
مینوں اندرو کها گے سوگ
میں چار جماعتاں کی پڑهیا
مینوں طعنے مارن لوگ
میرا تَن مَن روگی یار دا
میرے جَگ تو وَکهرے روگ

پیار دی خاطر رَبّ نے ساری کھیڈ رَچائی
ایویں بندے آپس دےوِچ نفرت پائی
اُچا ناں اے پیار دا کُل عالم کیندا
جو بیجیں گا دُنیا تے اوہی وَڈنا پیندا

بیلی بیلی ہر کوئی آکھے تے میں وی آکھاں بیلی
اُس ویلے دا کوئی نہ بیلی جد نکلے جان اکیلی
ربّا توں بیلی تے سب جگ بیلی اَن بیلی وی بیلی
سجناں باج محمد بخشا سُنجی پئی اےحویلی
میاں محمد بخش

ٹُر گئے یار گوانڈوں ساڈے سیک پوے وِچ سینے
باج جِناں دے اِک پل نہ گُزرے ہن گُزرے سال مہینے

سورج ٹُردا نال برابر
دن کیوں لگن سال برابر
وِتھ تے سجنا وِتھ ہوندی اے
بھاونویں ہووے وال برابر
اکھ دا چانن مر جاوے تے
نیلا، پیلا، لال برابر
جُلی منجی بھین نوں دے کے
ونڈ لئے ویراں مال برابر
مرشد جے نہ راضی ہووے
مجرا ، ناچ، دھمال برابر
اُتوں اُتوں پردے پاون
وچوں سب دا حال برابر

ٹُر گئے یار مُحبتاں والے
لے گئے نال ای ہاسے
دل نئیں لگدا محمد بخشا
اَسیں جائیے کیڑے پاسے
(میاں محمد بخش)

عِشق نئیں ہوندا نال تعویتاں
تے چَھڈدے قلم دواتاں
عِشق جناں دے ہڈیں رَچیا
او نئیں پوچھدے ذاتاں
میاں محمد بخش

میں روٹی دی بُھک جھل لیساں
تیرا ہجر نئ جھلیا جانا
سانوں مارو ساڑو بال دیو
ساتھوں یار نئ چھڈیا جانا